Het gezin van vroeger
Vandaag was het weer vrijdag. Geen schrijf vrijdag, want het leven liep anders. Vorig weekend is plotseling de vader van mijn naaste collega overleden en vandaag was de uitvaart. Ik ben ernaartoe gegaan om er te zijn voor haar en dus liep mijn vrije vrijdag toch weer anders.
De begrafenis was in mijn oude woonplaats, ik heb hier van mijn veertiende tot mijn vierentwintigste gewoond. Ik wist waar ik moest zijn, al had ik voor het laatste stukje wel de navigatie nodig, het was in een oude dorpskern. Ik parkeerde de auto bij de begraafplaats, daarna liep ik naar de kerk waar de afscheidsdienst zou worden gehouden.
Ik ben zelf niet met de kerk of het geloof opgegroeid, maar ik vind het wel altijd interessant om te zien en ervaren hoe anderen het geloof beleven. Het lijkt me wel heel mooi, als je troost kunt putten uit de woorden van een dominee of door te lezen in de bijbel. Ik zelf geloof wel dat er ‘iets’ is, maar geef daar geen naam aan als God of Jezus Christus. Maar het was een ervaring op zich en wat ik ook erg mooi vond, waren de persoonlijke woorden die de vier kinderen, waaronder mijn collega, spraken om hun vader te herdenken en te eren.
Het raakte mij om dit gezin te zien, een vader en een moeder, vier kinderen. Samen leven, beleven, de kinderen groeien op, vakanties met het gezin, één voor één vliegen de kinderen uit, vader en moeder blijven samen achter. Het leven krijgt voor de ouders een andere invulling, ze worden opa en oma. De liefde voor hun kinderen en kleinkinderen is er, altijd. En dan op een dag… een noodlottig ongeval (in dit geval) en valt één persoon van het gezin weg.
Groot verdriet. En vooral dat alles ineens zo anders is. Onvoorstelbaar, hoe dat moet voelen voor ze. Dan volgt een week van heel veel emotie, samen afstemmen, overleggen om met elkaar een zo mooi mogelijk afscheid te organiseren voor hun geliefde vader. Het is verdrietig en ook ontzettend mooi, om dan op dat moment weer één te zijn, het gezin van vroeger.
Na de plechtigheid in de kerk volgde de uitvaart, de begrafenis. We liepen achter de auto aan naar de begraafplaats op tien minuten lopen. Bij de begraafplaats ging de kist op het wagentje en werd hij naar het graf gereden. Zes familieleden, één ervan was mijn collega, tilden de kist van het wagentje op de klaarliggende stellage rond het graf. De kist stond blijkbaar op een soort lift, want na een teken van de dominee zakte de kist een stukje het graf in. Indrukwekkend. Ik kan me niet herinneren dit wel eens eerder te hebben gezien. Ik denk dat dit vaker buiten het gezichtsveld van de aanwezigen gebeurt.
De familie bleef nog bij het graf, wij liepen langs ze en dan de begraafplaats weer af. Ik had vooraf gekeken hoe ver het was naar de locatie waar de condoleance plaats zou vinden, het was een wandeling van 15 minuten. Ik wilde eigenlijk met de auto ernaartoe rijden, maar doordat ik met mijn leidinggevende opliep (zij was ook naar de uitvaart gekomen) ging ik automatisch te voet mee. De wandeling was prima te doen, het enige nadeel was dat ik het erg warm kreeg in mijn jas, daaronder mijn colbertje, lange mouwen shirt én hemdje. Pfff, dat voelde heel ongemakkelijk bij aankomst bij de condoleance locatie. Even wat deo opspuiten hielp niet echt. Maar ja, ik had geen alternatief, dus hoopte ik maar dat ik niet te erg ‘walmde’ van onder mijn jasje.
Ik sprak daar mijn collega voor het eerst echt, gaf haar ondanks mijn ongemak met mijn warme lijf, wél een knuffel en liet haar praten over de afgelopen week. Het is mooi, doordat we twee dagen in de week op kantoor samen werken, vaak samen lunchen en/of wandelen, zijn we in de drie jaar dat ik met haar werk best close geworden. Ik ben blij met haar als collega en zij (volgens mij) ook met mij. Ik schudde de zus, waar ze vaak over had verteld en die ik nu in het echt zag, ook de hand en keek naar de familie, moeder, de vier kinderen en de aanwezige kleinkinderen. Ik zag de gelijkenis in gelaatstrekken van mijn collega met haar familieleden.
Mooi ook, om de verbondenheid met elkaar te zien, dat is ook wat zo’n ervaring doet met een gezin. Al met al was er een heleboel om te zien en ervaren, veel indrukken voor mij en daarnaast wilde ik ook een rustig baken zijn voor mijn collega, die even naast mij op een stoel kwam zitten, een broodje at en een kopje thee dronk. We praatten nog wat, tot ze weer handen moest schudden, van mensen die vertrokken en haar nog een hart onder de riem wilden steken. Ik had bewondering voor hoe ze het allemaal deed, zo krachtig en sterk en ook heel kwetsbaar.
Uiteindelijk ben ik aangesloten in de rij om nog de laatste familieleden, waaronder de moeder van mijn collega, te condoleren en de hand te schudden en dan de ruimte te verlaten. Bij de garderobe heb ik eerst mijn colbertje uitgetrokken en de shawl van mijn nek gehaald. Hup, in de tas en dan zo mijn buitenjack aan en de frisse lucht in. Op mijn gemakje ben ik teruggelopen naar mijn auto, die nog bij de begraafplaats stond.
Via een kleine omweg reed ik richting de snelweg, ik wilde nog even langs het winkelcentrum waar ik vroeger vaker kwam. Ik merkte dat het niet meer ‘eigen’ voelde, gek hoe dat gaat. Mijn thuis is waar ik nu woon. En dat is ook weer mooi om te ervaren, dat dit nu echt als thuis voelt.
Uiteindelijk reed ik de snelweg op. Terug naar huis.