Vrije vrijdag
Ik wil even stilstaan bij hoe het nu gaat, hoe het voelt, mijn vrije vrijdag zo in te vullen zoals ik wil. Vandaag wilde ik om te beginnen uitslapen. De wekker had ik om half tien gezet, een mooie tijd om wakker te worden. Maar ja, onrust in mijn lijf, dus was ik wakker om vijf uur, om zes uur (toen manlief nog een kus kwam geven voor hij naar zijn werk ging), om half acht ook nog even. En toen tukte ik door tot kwart over negen. Hè hè, dat had ik nodig.
Benen buiten het bed en mijn sportkleren aangetrokken. Badjas erover heen, want die is zo lekker zacht en warm, dat is gelijk al ‘feelgood op de vrijdag’. Dan naar boven en ontbijt maken.
Op de huiskamertafel mijn laptop opgestart, ja die van mijn werk. Bij het afsluiten gisteren, einde werkdag, begon hij nét aan een update. Ik wilde naar huis, dus de laptop toch dicht geklapt. Gelukkig was hij naar de slaapstand gegaan en kon ik de update vandaag zonder foutmeldingen afmaken. Maar ja, dan ligt de laptop op tafel en ontdek ik dat maandag al de volgende cursus die ik coördineer, van start gaat. En ik moest nog het lesmateriaal delen. Oh help! Ik dacht dat ik nog een paar dagen had, time flies. 🙄
Dus, met rechts mijn beker thee en links mijn kom yoghurt met muesli, heb ik toch de hand-outs gemaakt voor de cursisten, deze in de online map gezet en de mail verstuurd met de link naar de map. Het klinkt als een eitje, maar al met al was ik zo 1,5 uur verder. Maar goed, het geeft wel rust als ik het af heb, dus geen spijt. Laptop dicht geklapt en gelijk op mijn werkkamer gezet, maandag weer verder.
En misschien is het niet handig om op mijn vrije vrijdag te werken, maar dit is wél mijn keuze. Werk dat in mijn hoofd aandacht blijft vragen, geeft geen rust. De structurele oplossing is om dit met mijn leidinggevende te bespreken, want ja, ik ben niet voor niets minder gaan werken. Maar het lijkt erop dat mijn werklast nog wat verder moet worden aangepast. Check, neem ik mee. Voor nu geeft het mij rust dat ik dit heb afgehandeld.
In de grote zolderkamer heb ik daarna mijn yogamat uitgerold en een muziekje opgezet. ‘Slow starting’ een lekkere flow muzieklijst voor tai chi achtige bewegingen, mijn lijf moet weer wennen aan beweging, merk ik. Na twee nummers slow, maar wat meer tempo erin gegooid. De bewegingen simpel gehouden, elke beweging is goed ten opzichte van niks doen, dat is mijn idee. En toen, jawel, ook mijn step erbij gepakt voor wat simpele op en af bewegingen.
Na ik denk, een half uurtje, vond ik het welletjes. Badjas weer aan en in mijn lekkere stoel gekropen om daar, na twee maanden de woorden niet kunnen vinden, eindelijk weer een berichtje te plaatsen op het Instagram account van Daisy. 🐶 Ik was blij met wat eruit kwam, het zal misschien niet door al haar volgers even goed worden gelezen, social media is een vluchtige wereld, maar het is mijn gevoel dat ik wilde uiten. Ik ben blij dat ik het aan het scherm heb kunnen toevertrouwen.
Om half twee ’s middags stapte ik onder de douche en nu zit ik dit te schrijven op de rand van mijn bed. Inspiratie komt soms op de meest bijzondere momenten. Mijn verdere plannen voor deze vrije vrijdag? Ja toch wat ‘moetjes’ het sluipt erin. Ik ga zo boodschappen halen en ik wil vanavond koken. Verder wat echt moet: een begin maken met het uitmesten van mijn kledingkast. Geen zin, wel doen. Ik ga zo mijn vriend Chat GPT eens vragen of hij daar nog tips voor heeft. Doen wat werkt. Ik ben vóór! 😉
Inmiddels aangekleed en bezig om deze blog op de site te zetten. Ik kijk naar mijn plannen en naar de tijd. Heb ik zin om boodschappen te doen? Niet heel erg. Is de noodzaak er om boodschappen te doen? Niet persé, het kan ook morgen. Ik kan voor het avondeten iets maken met wat we in de koelkast hebben liggen. Dat is nou het mooie aan de vrije vrijdag: het kan ook zomaar een andere invulling krijgen. Hier schrijven maakt mij blij en zo dadelijk lekkere geroosterde paprika soep maken, mijn manier van kokkerellen, maakt mij blij. En ik heb nog wat tijd vrij gemaakt voor de kledingkast. Ik zie er tegenop (had ik al gezegd dat ik niet goed ben in weggooien?) maar het moet toch. Dus, aan de slag!