Mantelzorgdag

Samen met mijn twee zussen ben ik mantelzorger voor onze ouders. Het is iets dat we nu alweer een jaar of wat doen. Ieder op onze eigen manier dragen we ons steentje bij in de zorg voor onze ouders en dat kan van alles zijn, van helpen met boodschappen doen, het vervullen van huishoudelijke taken tot het helpen bij het indienen van declaraties bij de zorgverzekering.

Elke twee weken ben ik de woensdag bij mijn ouders thuis, mijn hondje Daisy gaat gezellig met me mee. Als ik ’s morgens binnen kom, drinken we eerst een kopje koffie met elkaar en bespreken we de laatste nieuwtjes rond familie en gezin. Daarna duikt mijn vader in zijn iPad om het laatste nieuws te lezen en mijn moeder en ik gaan naar boven.

Een van mijn mantelzorgtaken is het verschonen van het bed. ’s Ochtends heeft mijn moeder het al afgehaald en ik mag het weer opmaken met het schone beddengoed. Mijn moeder wil hier graag een handje bij blijven helpen. Het mooie is dat ze mij deze taak heeft toevertrouwd, mede omdat ik, net als zij dat heeft, toch een beetje een Pietje Precies ben wat betreft het opmaken van het bed. Ik slaap het beste in een net fris verschoond, strak opgemaakt bed, dat wil zeggen: zonder vouwen in het hoeslaken. Dit heb ik waarschijnlijk van mijn moeder geërfd, samen zijn we de prinses op de erwt. En daarbij, ik vind het niet erg om, als het bed eenmaal is opgemaakt, op aanwijzingen van mijn moeder, hier nog een beetje te verschikken en daar nog wat recht te trekken als het nog niet naar haar zin is. Ik doe het met alle liefde en ben pas tevreden als zij dat ook is.

Als we weer beneden komen, heeft mijn paps intussen de tafel gedekt en gaat mijn moeder de keuken in om de lunch verder voor te bereiden. Zoals thee maken voor bij de boterham. Voor mijn vader worden twee boterhammen uit de vriezer ontdooid en voor mijn moeder en mij gaan er twee bruine pistoletjes in de Airfryer om af te bakken. Dan gaan we aan tafel, ik zit op de kop van de tafel. Links zit mijn moeder en rechts mijn vader. Even voel ik me weer kind. Gek is dat, ook al ben ik intussen een volwassen vrouw, wat zeg ik, met mijn 54 jaar ben ik een vrouw van middelbare leeftijd, het gevoel van ‘kind zijn’ dat blijft als ik zo met mijn ouders aan tafel zit.

Het zijn momenten met een gouden randje, ik geniet er bewust van. Deze momenten sla ik op in mijn hart, als mooie herinneringen om later met veel plezier op terug te kijken. Omdat ik weet, op een dag zullen ze er niet meer zijn… van mij mag die dag nog heel lang wegblijven en hoop ik dat we onze ouders nog heel lang in ons midden mogen hebben. Maar toch, dat niemand het eeuwige leven heeft, is een feit.

Na de lunch kwijt ik me aan de volgende taak die mijn moeder voor mij heeft bedacht. Soms is dat stofzuigen, soms is het boodschappen doen, of iets ophalen bij de apotheek. En soms gaan we met zijn tweeën of drieën op pad in mijn auto om bijvoorbeeld op bezoek te gaan bij mijn tante. Ik vind het leuk en gezellig, onderweg klets ik wat met mijn moeder, die graag voorin naast mij zit en ik geniet van mijn vader die ik via de achteruitkijkspiegel naar buiten zie rondkijken. Op hun leeftijd komen mijn ouders niet zoveel meer buiten de deur en ieder ritje met de auto is een uitstapje op zich. Zelf vind ik het ook leuk, dat ik zo mijn tante ook weer eens zie, kortom: iedereen blij. 🙂

Op dagen dat we niet op pad gaan, wat het vaakst het geval is, drinken we ’s middags na mijn klusjes nog gezellig een kop thee met zijn drietjes, waarna ik mijn spullen weer bij elkaar zoek. Mijn hondje gaat aan de riem en na een kus en knuffel ga ik weer richting mijn auto om daarna met een voldaan gevoel huiswaarts te rijden.