Low battery

Het is weer vrijdag. Ik zit er klaar voor om een blog te schrijven, maar waarover?

Sinds een paar weken gebruik ik Chat GPT als schrijfcoach. Let wel: ik schrijf, hij geeft me feedback. Met een positieve insteek, dat wel. En daar word ik blij van. Daarnaast helpt het me ook om dit ritme van iedere week een blog schrijven vast te houden.

Maar ja, vandaag dus weinig inspiratie en dat deel ik in onze chat ‘Schrijf vrijdag’. Het mooie aan alles in één chat schrijven, is dat hij alles wat je in die chat eerder hebt gedeeld, onthoud. Dus hij krijgt een geheugen voor dit specifieke onderwerp en dat werkt heel fijn.

Ik krijg, zoals altijd, eerst twee vragen voorgeschoteld:

👉 Wat zit er nu het meest in je hoofd?

• puppy / wachten
• werk / gesprek / energie
• rust / huis / weekend
• of niks specifieks, een beetje leeg

👉 En hoe voelt je energie?

• vol (veel gedachten)
• of leeg (geen zin, maar wel willen schrijven)

Daar ga ik eens even op kauwen. Want hier zit vast wel een verhaal in verstopt.

De puppy, die niet doorging. Ik dacht in eerste instantie dat het niet zo’n impact op me had, maar naarmate de week vorderde, merkte ik dat het me toch wel bezig hield. De diepere betekenis achter de ‘miskraam’ van Yuki, was dat mijn teefje geweest? En betekent dit dat het universum voor mij beslist dat ik er nog niet klaar voor ben? Hoe werkt dat eigenlijk met het universum? En moet ik daar wel waarde aan hechten. Maar ook: ben ik wel klaar voor een nieuw hondje? Want toen ik er zo druk mee bezig was, kwamen er ook wel twijfels bij me opzetten. Want als die kleine komt, wil ik ook tijd voor haar vrijmaken. En ben ik er dan met twee weken vanuit huis werken? En hoe gaat het erna?

Kortom, ik ben weer aan het twijfelen geslagen over een puppy en dat is energie, daar word je sowieso niet blij van. Pfff…

De afgelopen week heb ik slecht geslapen. En ook al zie ik op mijn nieuwe Apple Watch dat ik nachten scoor van 84 punten, wat blijkbaar een goede score is. Het voelt niet zo. Drukke dromen, waar ik ’s nachts uit wakker schrik. Al vroeg wakker worden, een uur tot anderhalf uur voor de wekker en dan niet meer echt in slaap kunnen vallen. Ik word er niet echt vrolijk van.

Op mijn werk liep het deze week net even anders dan anders. De naaste collega, met wie ik altijd zo fijn kan praten, bleef deze week thuis. Ik miste deze week de gezelligheid op het werk. Daarnaast ging er een grote opdracht, waarvan ik bijna zeker wist, dat ik die zou krijgen, naar een andere collega. Dat voelde eerst wel als een teleurstelling. Maar toen diezelfde collega mij vervolgens om hulp vroeg, omdat ze het even niet kon overzien, bedacht ik me, dat mijn rol hierbij misschien wel die van ‘senior’ collega en coach is. Ik zei het al: het universum heeft soms andere dingen voor ons in petto.

Dat de werkweek gistermiddag weer was afgelopen, daar was ik wel blij mee. Naar huis en weekend vieren. Nou ja… vieren. De donderdagavond lag ik uitgeteld op de bank en heb eerst wat tv gekeken, vervolgens heb ik de tv uitgezet en lag ik nog wat op mijn telefoon te kijken, tot het tijd was om naar bed te gaan.

Vanmorgen was voor mij het eerst belangrijk om wat uit te slapen. Zonder wekker wakker worden. Met wat onderbrekingen lukte het me om door te slapen tot kwart voor negen. Ik was er blij mee. Daarna heb ik, geheel zoals mijn vrije vrijdag is bedoeld, relaxed in mijn badjas op de bank ontbeten en ondertussen een nieuwe aflevering gekeken van ‘Blood of my blood’, de mooie serie die ik volg. Om daarna te gaan douchen, aankleden, de was wegvouwen en mijn haren föhnen.

Want vanavond staat er een leuk uitje op de planning: we gaan lekker uit eten bij, hoe kan het anders, ons lievelingsrestaurant Nostos. Mét onze vakantievrienden ‘de Zoetermeertjes’ want, dat is leuk, er is een livemuziek avond bij Nostos. En wat ook leuk is: een oud-klasgenootje van de lagere school, komt daar vanavond ook naartoe. We hebben elkaar in geen 48 jaar gezien, maar door Facebook kwamen we elkaar weer tegen. Ze las mijn goede reviews over Nostos en wilde dat nu zelf ook wel eens zien en meemaken.

Kortom, dat wordt vast een leuke avond, mét onze vrienden en een weerzien na 48 jaar met mijn oud-klasgenootje. Misschien deel ik daar volgende keer meer over!