Tweede plaats

Met mijn winkelwagen manoeuvreer ik door de gangpaden in de supermarkt. Ik volg mijn boodschappenlijstje, dat ik in een notitie op mijn telefoon heb staan. Als ik het product heb gevonden, scan ik het met de handscanner en leg het in de winkelwagen. Op mijn telefoon zet ik een X voor het product. Zo werk ik mijn lijstje af, voor mij is het een prettig systeem zo.

Bij de vleeswaren scan ik een pakje achterham, voor de witlof vanavond. Ik leg het in de wagen en kijk op mijn telefoon om de X te zetten. In beeld verschijnt bovenaan het scherm een berichtje uit whatsapp.

‘Goedemorgen Anita, Yuki is gisteren bevallen van 4 pups 1 is helaas overleden. Ik heb maar 1 teefje en die is verzegd. Omdat ik echt een klik voel wil ik vragen of je alleen openstaat voor een teefje of ook voor een reutje?’

Ik sta stil en laat het berichtje op me inwerken. Dat dit kon gebeuren, dat wist ik. Hoeveel teefjes er in de buik zaten, dat was niet bekend. Dat ik hoog op de wachtlijst stond, dat wist ik ook. Maar helaas, er was één mevrouw vóór mij en die wilde ook een teefje. Dus nu er één teefje is, is ze gereserveerd voor die mevrouw.

Wil ik mijn principe loslaten en ga ik voor een reutje? Dat is de vraag die ik mezelf stel. En het antwoord is duidelijk: Nee. Ik slik. Het is jammer dat mijn nieuwe hondje niet in dit nest is geboren, maar dan is het blijkbaar nog niet zover. Mijn hondje komt uit een ander nestje en op een ander moment.

Ik rijd het winkelwagentje een stukje verder, zodat ik even kan appen en niemand in de weg sta. Gelukkig is het niet zo druk in de winkel, deze vrijdagmorgen.

Met mijn telefoon in mijn hand app ik met het vrouwtje van Yuki. We hebben de afgelopen weken vaker contact gehad. Ze stuurde foto’s van Yuki naar de potentiële nieuwe baasjes, waar ik er één van was. Afgelopen week was dat nog een filmpje van de dikke buik van Yuki, met de bewegende puppies erin. Daar hadden we even leuk over gekletst. Voor mijn gevoel was ik toch een beetje in ‘blijde verwachting’ van mogelijk mijn nieuwe puppy.

Het universum besliste anders. Tenminste, zo voelt het voor mij. Jammer, maar dat moest dan blijkbaar zo zijn. Net zoals ik in december de beslissing nam dat, omdat Daisy een hartstilstand had gehad voor haar operatie, dat het genoeg was en ik haar moest laten gaan. Zo voel ik nu dat dit nestje, dit hondje, niet voor mij was.

We appen nog eventjes, beiden vinden we het jammer dat het niet zo mocht zijn. Ik voel dat ze het hart op de juiste plek heeft, ze moet nog een aantal mensen van de wachtlijst teleurstellen en heeft het daar moeilijk mee. En voor mij vind ze het ook naar, omdat ze echt een klik met me voelde.

Ik beloof om, als ik een puppy heb gevonden, het te laten weten en een foto te sturen. Daarmee beëindig ik het gesprek.

Mijn hoofd is een beetje mistig, merk ik, als ik terugkeer naar mijn boodschappenlijstje. Gelukkig heb ik alleen nog maar brood nodig. Dat is snel gepiept. Ik ga naar de zelfscan, zet de scanner in de wand en betaal mijn boodschappen.

Even later loop ik met de zware tassen in de winkelwagen terug naar mijn auto. De zon schijnt, het voelt heerlijk lente-achtig en dat klopt ook wel, want vandaag begint de meteorologische lente. De tassen gaan in de achterbak en het winkelwagentje parkeer ik in de rij wagentjes bij de parkeerplaatsen buiten het winkelcentrum.

Ik loop terug naar mijn auto, stap in en start de motor. Op weg naar huis, het leven gaat door. Ik ga thuis een boterhammetje eten en daarna een stukje schrijven. Dat is mijn vrijdagse uitlaatklep en die hou ik er lekker in.