Voorjaarsschoonmaak

Buiten schijnt het zonnetje, wat een mooi weer hadden we de afgelopen dagen. Jammer genoeg had ik niet veel gelegenheid om buiten te zijn, want ja, werken en mantelzorgen, maar vanmiddag moet het toch zeker gaan lukken. Ik ga straks de tuinstoelen klaar zetten, zodat als manlief thuis komt, we nog even samen in de tuin kunnen zitten. En anders staan ze alvast klaar voor het weekend. We hebben het goede voornemen om weinig te ondernemen en vooral lekker te genieten van het lenteweer. Ons twee kennende gaat dat zeker lukken.

Maar eerst, tijd voor mijn blog, want het is schrijfvrijdag.

Ik hou dat nu al een paar weken op rij vol en op zich gaat dat goed, onderwerpen genoeg om over te schrijven, maar vandaag vind ik het toch wat lastig. Waarschijnlijk is het onderwerp te persoonlijk en ja, dit is geen dagboek, maar mijn blog. Wel een persoonlijke blog, maar dit stukje voelt dan toch nog te privé op dit moment.

Dus ik kies voor een ander, ietwat luchtiger onderwerp, de voorjaarsschoonmaak.

Zonder dat ik er erg in had, ben ik blijkbaar bezig om wat ruimte te maken in huis. Nou, helemaal uit de lucht viel het niet, want toen manlief twee zaterdagen terug aan de slag ging in zijn werkplaats, bedacht ik dat ik mijn kledingkast dan toch maar eens moest uitmesten. De huishoudtrap erbij gehaald, want het is een hoge kast. En dan aan de slag. Op het bed maakte ik stapeltjes van alles wat mocht blijven, met in mijn hoofd het zinnetje ‘Word ik hier nog blij van? Draag ik dit nog regelmatig? Pas ik dit nog?’ En zo vulde zich vanzelf vier zakken voor de kledingcontainer.

En na de kastplanken te hebben schoon gemaakt, kregen de stapeltjes van het bed een plekje in de kast. Een beetje gereorganiseerd, want er was weer meer ruimte gekomen. De klus is nog niet klaar, ik ben op de helft, maar voor nu was het goed. Ik merkte aan het eind van de opruimklus, dat ik moe was. Manlief kwam ook weer binnenlopen, dat leek me een mooi teken om te stoppen.

De vier zakken heb ik de dag erna in de achterbak van mijn auto gelegd, om naar een kledingcontainer te brengen. Daar heb ik nog anderhalve week mee rond gereden, omdat ik niet gelijk een kledingcontainer kon vinden, want deze zijn niet zo goed aangegeven bij ons in het dorp. Uiteindelijk reed ik er eergisteren weer langs en ben ik even uitgestapt, om de verschillende containers van dichtbij te bekijken. Op een stond ‘kleding in gesloten zak aanbieden’, dat was hem. Met nog één keer kijken naar de zakken met inhoud, heb ik ze één voor één in de draaibak gelegd en in de container laten vallen.

Opgeruimd staat netjes.

Ik ben van plan om rustig aan toch nog op wat meer plekken in huis wat op te ruimen. Zo trok ik daarnet een voorraadkast open in de keuken. Potjes met allerlei tapenades en andere ‘lekkernijen’, gekregen bij ons huwelijk, inmiddels bijna drie jaar geleden. We eten het niet, het gebaar was lief, maar ik ben bang… ze zijn over de datum, dus ik ga ze nu toch maar weggooien. Ik vind het ook zonde, maar ja, als we het niet eten, staat het alleen maar plek in te nemen in de kasten.

Met kerst kregen we meerdere kerstpakketten met levensmiddelen, in overleg met mijn man, heb ik toen de producten die wij niet gebruiken in een ‘weggeef’ kast bij het wijkgebouw achtergelaten. Dat gaf een goed gevoel, dat we een ander nog blij konden maken met deze producten. Voor de potjes in mijn handen is het te laat, maar voor de toekomst ga ik de optie zeker onthouden.

Mijn kledingkast, de bijkeuken, ‘mijn’ zolderverdieping (waar ik stiekem toch wel wat spullen heb verzameld in de vier jaar dat ik hier nu woon…) de komende tijd moet ik er doorheen. Ruimte maken. Dat geeft lucht en met het heerlijke voorjaarsweer buiten, krijg je daar vanzelf zin in.

Nou ja… dat is de bedoeling van een voorjaarsschoonmaak, toch? Ik ga nu eerst maar even boodschappen doen en daarna wacht de zon in de tuin. Iets met prioriteiten!