Stilte

Als trouwe lezer van mijn blog is het je wellicht opgevallen dat het hier wat stil bleef de afgelopen twee maanden. Het had alles te maken met een onrustige periode op mijn werk die begon met het gesprek dat mijn leidinggevende met mij had op 1 december. 

‘Anita,’ zei ze, ‘ ik zit met een dilemma.’ Het kwam erop neer dat doordat er een collega weg zou gaan, ze een nieuwe medewerker ging werven en dat de kans bestond dat ik dan terug zou moeten gaan in uren. Omdat, als deze nieuwe collega beschikbaar was voor 24 uur, zij ook een deel van mijn taken zou gaan doen. 

Zo, bam. Dat was nieuws om te verwerken. Deze baan waarbij ik, toen ik het jaar ervoor de vacature tekst las zo het gevoel had ‘Dit is mijn baan!’ en waar ik mij zo voor 100% had ingezet. Die baan, zo voelde ik dat nu, daar had ik nu waarschijnlijk mijn langste tijd gewerkt. Het liet me niet onberoerd.

Ik ging die dag naar huis met een verdrietig gevoel van binnen. Want ja, voor mij was teruggaan in uren niet bespreekbaar. Ik heb gewoon mijn maandelijkse kosten en ben intussen toch gewend aan een bepaald ‘levensniveau’, dat wil ik graag zo houden. Het gesprek bracht mij ook een boel onrust, want hoe moest het nu verder? Om welke taken zou het gaan die ik moest overdragen? En stel dat ik door het maken van ‘declareerbare uren’ wel kon blijven, welke werkzaamheden zouden er dan voor mij overblijven? Zou ik mijn baan nog steeds leuk vinden? 

Veel vragen en geen antwoorden. Het was voor mij de reden om toch maar weer om me heen te gaan kijken naar mogelijke vacature in de buurt.

De nieuwe collega werd vrij snel gevonden en ja, zij ging inderdaad 24 uur werken. De eerste stap was gezet, op 1 januari zou ze starten. 

Intussen had ik een leuke vacature gevonden en na een paar dagen erover nagedacht te hebben, heb ik een motivatiebrief geschreven en deze met mijn cv ingestuurd. De reactie kwam na het weekend. Ik werd gebeld door de HR-medewerker of ik al snel op gesprek zou kunnen komen. Een goed teken toch, als ze zo snel willen handelen? Ik maakte tijd voor het gesprek en het was een goed gesprek, voor beide kanten. 

Vlak voor de kerstvakantie kreeg ik een aanbod, hier kon ik rustig over na denken in de kerstperiode. De eerste werkdag van januari zouden we weer contact hebben. 

Lang verhaal kort: afgelopen week heb ik een tweede gesprek gehad. En we zijn het qua arbeidsvoorwaarden eens geworden. Op 1 maart ga ik beginnen in mijn nieuwe baan!

Zo snel kan het dan toch nog gaan. De stilte in mij de afgelopen weken, was nodig voor mijn innerlijk proces. Het loslaten van mijn huidige baan, verdrietig zijn, boos zijn, gefrustreerd zijn en dan ook weer dankbaar zijn, want het was bovenal ook een leerzaam jaar. Ik heb geleerd dat ik veel kan, dat wist ik al, maar het is niet zo dat ik dan persé alles wat ik kan ook leuk vind om te doen. Ik heb geleerd dat ik, ondanks mijn schat aan ervaring, toch weer onzeker kan worden van opmerkingen, als het werk dat ik verricht niet hetgeen is dat de ander bedoelde of verwachtte. Ik heb geleerd dat het belangrijk is om zaken duidelijk door te spreken en verwachtingen te managen, iets om ook bij mijn nieuwe baan me goed van bewust te zijn en blijven. 

De komende week lever ik mijn ontslagbrief in en ga ik mijn nieuwe contract tekenen. In februari draag ik mijn werk over aan de nieuwe collega en rond ik mijn werkzaamheden af. En sluit ik dit avontuur af, tijd voor een nieuwe start. Een nieuwe baan een nieuw avontuur, ik heb er zin in!