Loslaten

En dan kan het ineens snel gaan.

Schreef ik in mijn vorige blog, nog maar een maand geleden, dat het moment van samenwonen steeds dichterbij kwam… intussen heb ik de knoop doorgehakt en ga ik de stap zetten om met mijn vriend in zijn huis echt samen te gaan wonen. En we hebben ook een officiële datum: 10 juli verhuis ik.

Als je het snel zegt, lijkt het niks ‘verhuizen’, maar in mijn geval gaat daar nog best wel wat aan vooraf. Want tja, ik heb best wat spullen en dat kan niet allemaal mee. Dus ben ik de weken voorafgaand aan D-day op mijn vrije dagen bezig in de flat om de verhuizing voor te bereiden. En dat is best een klus.

Ik volg de tips van opruim-goeroe Marie Kondo. Op Pinterest vond ik een lijstje met de volgorde hoe op te ruimen en ik ben begonnen met mijn kleding. De vraag die je je à la Marie moet stellen is:

‘Does it spark joy?’

Oftewel, word ik daar nog gelukkig van? En dat heeft me goed geholpen bij het uitzoeken van mijn kleding. Er gingen vijf zakken met kleding naar de kledingcontainer en ik heb twee dozen gevuld met kleding ’too good to go’ om te verkopen op Vinted of Marktplaats. De start was veelbelovend.

De keer daarna was het warm in de flat, die dag heb ik me toegelegd op het leeghalen van de tv-kast. Daar heb ik drie jaar geleden de dvd’s die ik na de scheiding had meegenomen, ingelegd en op één dvd na heb ik die in al die jaren niet bekeken. Maar toch, wegdoen…? Daar vind ik het nog te vroeg voor. Ik kwam namelijk een paar hele mooie films tegen. Mistral’s Daughter bijvoorbeeld, die wil ik écht nog een keer kijken. Dus de dvd’s zijn ingepakt en gaan mee, die ga ik uitzoeken op hun nieuwe plek.

Vandaag ben ik weer een aantal uren bezig geweest in de flat en weer zijn er twee dozen vol oud papier in de papiercontainer gegaan. Om me heen zie ik meer ruimte komen en de gedachte komt op ‘waarom heb ik dit niet veel eerder gedaan, opruimen, weggooien?’ het antwoord weet ik ook: ik heb nu eenmaal moeite met loslaten.

Maar ik word er al beter in en als ik een moeilijk moment heb, sta ik mezelf ook toe om even een traan te laten om daarna weer verder te gaan met alles door mijn handen te laten gaan. ‘Word ik er blij van?’ Nee? Dan gaat het in vuilniszak, papierbak of plastic afval verzamelzakje. Want ja, daar let ik ook op.

Ik hou mijn oog op de stip aan de horizon: samenwonen met mijn lief. Die ondertussen ook op zijn manier bezig is om mij te verwelkomen in zijn huis. De zolder is klaar (die mag ik naar mijn wens inrichten, de massagetafel staat er al intussen) en hij is nu bezig om het houtwerk aan de buitenkant van het huis te verven. Een lekkere klus wel, maar het gaat goed, ik ben trots op hem hoe hij twee hoog op een steiger staat te verven.

En de andere kant, de gevoelskant, die krijgt ook aandacht. Zo fijn om te merken dat hij blij is dat we gaan samenwonen, dat hij plek maakt voor mij in zijn kledingkast. Dat hij blij verteld aan zijn vrienden over onze plannen. En dat hij laatst tegen zijn dochter zei ‘wij zijn hier een toekomst aan het opbouwen met zijn tweetjes.’ mijn hart gloeit van geluk en liefde.

Het inpakken en voorbereiden, de dag van de verhuizing, het heeft nog wat voeten in de aarde en is allemaal best wel pittig, maar ik doe het ‘gewoon’. Zoals mijn vriendin zei ‘Anita, ik vind je een stoere chick, jij doet het allemaal toch maar en volgt je hart.’ Heel fijn om te horen, als extra steun en hart onder de riem (dat heeft deze stoere chick ook nodig) en geeft mij de moed om door te gaan. Het is zo 10 juli tenslotte!