Kriebelhoest

Het is intussen alweer vijf weken geleden dat ik positief testte op C. Tot dan toe was ik de dans ontsprongen, maar nu was ik toch echt aan de beurt. Bij mij kwam het met een scherpe keelpijn, die duurde drie dagen, daarna ging het over in een nare kriebelhoest, die me ’s nachts uit mijn slaap hield.

Ontzettend balen en heel vervelend, zodra mijn hoofd het kussen raakte, begon in mijn keel een kriebel. Een kriebel die als een rommelende vulkaan, maar één uitweg had, eruit. Dus hoesten, hoesten en nog eens hoesten.

Omdat ik het zo vervelend vond voor mijn lief, heb ik ook een nacht op de bank geslapen. De dag erna na vaak wakker te zijn geweest, zei hij me dat ik gewoon in bed kon blijven. Hoest of geen hoest, hij had me liever naast zich ’s nachts. Lief van hem en sindsdien heb ik het hoesten voor lief genomen en bleef ’s nachts in mijn bed.

Maar nu na vijf weken, met nachten waarin ik meer hoestte én nachten waarin ik beter sliep, ben ik de kriebelhoest toch wel een beetje zat. Vanavond ook weer. Ik ging liggen, lekker genietend van de frisse lakens in een net verschoond bed. De ontspanning zet in, mijn ogen dicht (die vielen net op de bank al dicht) ik ben helemaal klaar om te gaan slapen…. en daar is ‘ie weer. Kriebel in mijn keel, ik kan niet anders dan hoesten. Op de rand van mijn bed ligt een pakje fisherman’s friend, isla keelpastilles en er staat een glas water. Het helpt deze keer allemaal niet, helaas.

Ik ga er maar weer uit. Vaak helpt het als ik uit bed ga en niet lig. Zo zit ik nu dus deze blog te typen, met een Strepsils pastille in mijn mond. De kriebel is nu rustig, geen hoestdrang dus, maar in mijn keel voel ik nog wel ‘iets’.

De vraag is: hoe lang blijft dit nog zo? Ik vind vijf weken best lang, er werd al gezegd dat het een hardnekkig virus is. Maar ik hoop toch echt binnenkort van die kriebelhoest verlost te zijn.

Ik wil graag slapen, dus ik ga het nu toch maar weer proberen. Welterusten!