Drukke tijden

Nog maar twee weken en het jaar 2021 is alweer voorbij. We zitten middenin, zoals dat heet, de donkere dagen voor kerst. Ik ben alweer twee en halve week aan het werk bij mijn nieuwe werkgever.

Gek is het wel, hoe dat dan gaat.

Enerzijds gaat het leven gewoon door en is het een kwestie van in beweging blijven en gewoon doen: ’s morgens op tijd de deur uit, in de auto stappen en naar het kantoor rijden. Daar zoveel mogelijk luisteren, leren en waar mogelijk al dingen zelf gaan doen. En anderzijds staat mijn wereld even op zijn kop, heb ik te maken met zóveel indrukken, zoveel nieuwe mensen om kennis mee te maken, nieuwe collega’s, een andere werkomgeving en na ruim een jaar thuiswerken ook weer alle dagen naar kantoor, dat is ook behoorlijk omschakelen. Dat alles kost best wel wat energie, maar doordat ik de afgelopen weken ook de cursus Projectmanagement nog had om af te ronden, was het even wat veel, alles bij elkaar. Naast mijn werkdagen de tijd vinden om te studeren, tóch ’s avonds naar zolder achter mijn bureau kruipen om te studeren, het kostte veel doorzettingsvermogen.

Mijn hoofd maakt overuren, op kantoor, als een spons, alle informatie absorberen. Ik wil het liefste heel snel al helemaal ‘op stoom’ zijn en alles weten, maar dat kan eenvoudigweg niet. Ik moet geduld hebben en wordt stapsgewijs ingewerkt, je kunt dat niet overhaasten. En als ik eerlijk ben, vind ik het ook best wel vermoeiend, constant alert zijn en alle informatie in me opnemen en intern verwerken. Het is veel vragen stellen en ook leren door te doen. Ik vier de kleine succesjes, zoals de eerste keer, na ruim een week meekijken, helemaal zelfstandig een nieuw geleerde handeling uitvoeren. Ik was zo trots als een pauw!

Dat ik op het moment niet zo best slaap ’s nachts helpt ook niet echt tegen de vermoeidheid. Ik heb toch stiekem best veel aan mijn hoofd… Naast werk en studie is daar ook nog het ‘probleem’ met mijn jongens (of misschien gaat het maar om één kind, dat valt nog te bezien) dat is ook nog niet uit de wereld. Daarbij kwam de afgelopen weken ook de zorg om mijn vader, die ziek was. Met zijn 92 jaar is hij zo kwetsbaar en broos, ik ben blij dat het intussen weer beter met hem gaat. Ik kijk ernaar uit om Eerste Kerstdag bij mijn ouders te zijn. Na eerst komende week nog mijn mantelzorgdag, dus ik zie ze twee keer deze week.

Hopelijk zal het met de nachtrust ook weer beter gaan, na komende week ben ik tussen kerst en oud & nieuw een weekje vrij. Fijn, zo’n traditie van mijn nieuwe werkgever waar ik dan middenin val, het hele kantoor is gesloten, dus we zijn verplicht vrij. Ik vind het niet erg. Ik maak geen plannen voor die week, lekker luieren, lummelen en in huis rommelen. Mijn favoriete manier om weer energie op te doen.

Het is al fijn om het hier even van me af te schrijven. Over een poosje kijk ik vast met een ander gevoel terug op deze periode en hopelijk dan met mijn IPMA-D certificering op zak en op mijn werk inmiddels vele succesjes gevierd en dat wat er nu speelt met mijn zoon, helemaal uit de wereld. De tijd zal het leren.

Fijne feestdagen voor jou, lieve lezer van mijn blog.