Campinglife

Het is zondagmiddag, ik zit in de tuin in mijn relaxstoel. Mijn ogen gesloten, ik ben in ‘sluimerstand’. Af en toe doezel ik even weg, lekker om zo ontspannen te kunnen liggen. Niks te hoeven, enkel liggen en doezelen. En af en toe ben ik weer zover wakker dat ik mijn bril opzet, mijn telefoon pak en wat ga scrollen. 

Tijdens het scrollen kom ik langs verschillende vakantiebestemmingen. Mijn twee zussen zijn momenteel op vakantie, de één zit in Italië en deelt foto’s van met een boek aan het zwembad zitten of de citytrip naar Milaan. De andere zit in Frankrijk in de zonovergoten Provence. Zij houdt van brocante marktjes, genieten van de natuur om haar heen en uit eten gaan, wat je terug ziet in haar posts. 

Vanuit mijn luie stoel geniet ik mee van hun reisverhalen. Al kun je niet letterlijk van ‘verhalen’ spreken, het zijn meer de foto’s die spreken, van de drie zussen ben ik de schrijver, op Instagram zijn het meer de hashtags die het verhaal moeten vertellen. 

Ik vertelde in mijn vorige blog al dat mijn vakanties er nu anders uitzien. Vroeger gingen we zomers drie weken naar Frankrijk, ik had er geen moeite mee om drie weken te niksen, lezen, kleine amigurumi beestjes haken, genieten van een aperitief bij de tent. En meestal duurde het wel even voor ik in de vakantiemodus kwam, het echt ontspannen gevoel van ‘ja, nu is het er, ik hoef echt helemaal niks’. Waardoor het nog weer bijna jammer was als de drie weken voorbij waren en we weer naar huis gingen. Want ik wilde dat gevoel graag nog wat langer vast houden, maar ja, vaak raakte ik het zodra we thuis waren weer vrij snel kwijt. 

Inmiddels heb ik een ander leven. Een andere levensfase en een nieuwe partner. Hij vindt vakantie fijn, maar drie weken op één plek? Saai! Een week of tien dagen, dat is lang genoeg. En hij gaat het liefst geheel verzorgd op reis. Dus in een hotel, waar ‘s ochtends het ontbijtbuffet klaar staat, ontspannen bij het zwembad en een drankje binnen handbereik. Er is voor beiden wat te zeggen. Ik kan zijn manier van vakantie vieren ook waarderen. 

Het belangrijkste inzicht voor mij is eigenlijk dat ik het fijne relaxgevoel ook gewoon thuis kan bereiken. In de winter door lekker uitgebreid in bad te gaan. In de zomer door op dagen zoals vandaag lekker te chillen en relaxen in de tuin. 

We hebben de tuin omgedoopt naar ‘de camping’. De tuin is een open tuin met het zicht op de straat. Zittend in onze stoelen kijken we links naar de straat, waar overdag fietsers of wandelaars voorbij komen. Soms zijn het bekenden en gaat er een arm omhoog als ze ons zien zitten. Net als je op een camping zou doen. 

Doordeweeks is het fijn om de werkdag af te sluiten met ‘eten op de camping’. In de keuken maakt mijn lief onze borden klaar en maant mij met een ‘Ga je afsluiten? We gaan naar de camping, lekker eten.’ Meer aansporing om de computer af te sluiten heb ik niet nodig. 

En even later zitten we buiten, bordje op schoot, hondje aan mijn voeten en zoemende bijen en hommels in de lavendelplant die naast mijn stoel staat. Het laatste uurtje zon van de dag meepikken en na het eten nog even lekker achterover leunen. Heerlijk!

Zo heb je geen drie weken vakantie nodig en is er iedere dag het vakantiegevoel. En dat, samen met de relatieve rust momenteel op mijn werk, geeft mij het gevoel van kunnen opladen. En het mooie is: over twee weken heb ik ook echt twee weken vrij gepland. Vakantie in eigen land, lekker in en rond mijn nieuwe thuis. Binnenshuis heb ik nog genoeg wat ik zou willen doen, van verhuisdozen uitpakken en creatief achter de naaimachine tot oefenen op mijn massageskills.
Buitenshuis heb ik om te beginnen al een saunadate gepland met vriendin één, wandelen en bijkletsen met vriendin twee lijkt me ook fijn. En iets afspreken met mijn jongens, dat wil ik ook nog, bijpraten na de vakantie of gewoon samen zijn, dat lijkt me ook heerlijk. En vriendlief neemt ongetwijfeld ook nog wel een dagje vrij in mijn twee weken, om samen wat leuks te doen. En anders zie ik hem aan het einde van de dag ‘op de camping ‘. 

De komende twee weken zullen vast voorbij vliegen, evenals de twee weken vrij daarna. Daarna starten we het schooljaar weer op qua werk en kan ik gaan uitkijken naar begin september waarin lief en ik een last-minute willen boeken. Met het vliegtuig naar een Grieks eiland of Italië, geen idee hoe het er met het oog op C. dan uitziet, maar dat gaan we zien. 

Eerst deze zomerperiode door, qua werk een tandje terug schakelen en veel genieten in het hier en nu, van de zon, van de bloemen in de tuin, van de tijd samen met elkaar en van wat wij noemen ‘campinglife’.