Babyhaai en knuffelkont

Het is stil in huis. Behalve het tikken van de klok in de vensterbank en het zachtjes zoemen van de koelkast, is er niks te horen.

Ik zit op de bank. Vrijdagmorgen elf uur. Besluiteloos wat te doen.

Het is voor het eerst sinds Bailey er is, dat ik even niks te doen heb. Ik ‘moet’ nog wel naar de winkels om wat boodschappen te doen, maar heel even wachten nog. Stil genieten van de rust in huis en proberen de rust ook even binnen te laten komen, dat is ook wat waard.

Een puppy in huis, wat een week is het geweest. Het is een schatje en ze heeft in de paar dagen dat ze bij ons is, ons al compleet ingepakt. We zijn verliefd. Met haar mooie koppie, pientere oogjes en ondernemende aard.

Als ze moe wordt, verandert het lieve hondje in een klein draakje. Een babyhaai met scherpe tandjes, dat om zich heen hapt. Als je niet uitkijkt, bijt ze je in hand, huid, lip, wat er maar in haar buurt is.

Het vraagt consequent gedrag van ons. En het haar aanleren van de commando’s die ze begrijpt. ‘Nee.’ ‘Kom.’ ‘Plassen en poepen.’ ‘Goed zo!’ En ga zo maar door. Het kijken van video’s over puppy-opvoeding op Instagram heeft mij voldoende inspiratie gegeven.

En ze doet het goed!

Na twee nachten sliep ze al door, nou ja, dat dacht ik. Want vannacht begon ze toch om vier uur te piepen. Ik ging met haar naar buiten en jawel, een kleine én een grote boodschap. Maar ’s nachts maak ik er geen feest van, dus in stilte haar hoopje opgepakt en daarna weer terug naar binnen, Bailey in haar bench en ik ook terug in mijn bed. Ze ging zonder piepen ook weer verder slapen. In mijn hoofd zei ik: ‘Goed zo!’

Voor mij duurde het even voor ik weer in slaap kwam, daarna ging manlief zijn wekker alweer. Tussen zijn opstaan en weggaan, heb ik nog wel even een half uur geslapen. Ach ja, een pup vraagt wat van je. Uiteindelijk hebben we straks een hartstikke lief en gehoorzaam hondje. Althans, dat is het doel.

Deze en volgende week kan ik vanuit huis werken. Dat is hartstikke fijn om zo aan de band met Bailey te werken en haar te laten wennen aan het leven bij ons. Voor mij vraagt het ook discipline, want tussen het uitlaten door moet ik ook echt mijn uren maken en mijn werk gedaan krijgen. Maar dat gaat goed. Als ze wakker is, speelt Bailey op de grond met haar speeltjes, knabbelt ze aan mijn veters (wat niet mag) of kruipt in haar mandje. Als ze zelf niet de slaap vat, leg ik haar weer in de bench, waar ze dan rustig weer zo’n twee uur slaapt. Het is net een baby, met haar slaapjes over de hele dag verdeeld.

Woensdag ging ze mee met mij in de auto. Dát vond ze niet zo fijn. De auto, daar hadden we nog niet mee geoefend. En dan gelijk een rit van ruim een half uur… het vroeg wat van haar. De hele weg heen heeft ze gepiept, op de terugweg werd ze, dankzij mijn kriebels tussen de tralies van haar bench door, wel wat rustiger.

Ik kijk op de klok, het wordt tijd om toch even die paar boodschappen te halen. Dan ben ik terug voor ze weer uit moet worden gelaten.

Het half uurtje even schrijven was fijn. Mijn gedachten en gevoel toevertrouwen aan het scherm.

In de benen maar weer, tot een volgende keer!