Life is what happens…

En dan zijn we zomaar een maand verder. Ik lig in bad. De bubbeltjes van het schuim, bubbelen tegen mijn blote huid. Fijn om eindelijk weer eens in bad te liggen. 

Ik heb straks een afspraak bij mijn lieve kapster/vriendin. Normaal is dat op vrijdagmiddag, ik hou van routine en vaste tijden, maar nu dus een keer ‘s morgens. En het tijdstip had ik niet goed scherp, tien uur bleek elf uur te moeten zijn. Dus bedacht ik me dat ik dan mooi een uurtje in bad zou kunnen gaan liggen. Dat is alweer een tijdje terug en het bad lokte me al een paar keer de afgelopen weken. 

Want ja, in bad betekent ontspanning en daar ben ik wel een beetje aan toe. De laatste weken waren behoorlijk intensief voor mij. Een jonge pup in huis, dat betekent lange dagen en de hele tijd ‘aan’ staan. 

Om zes uur begint standaard mijn dag, doordeweeks of weekend. Want ja, Bailey moet uit. Ik schiet mijn ‘uitlaat’ kleding aan. Een shirt, mijn joggingbroek en mijn slippers. Ik laat Bailey uit haar nachtbench, riempje om en naar buiten. Een enkele keer kruip ik daarna nog even terug in bed, maar meestal niet. Dan ga ik met Bailey naar boven, naar de huiskamer, waar ze kan eten en drinken en ook lekker spelen. Als ze dan moe wordt, doe ik haar boven in de grote bench en ga douchen en aankleden. 

En vanaf dat moment begint mijn dag echt, thuiswerken of naar kantoor, mantelzorgdag of in huis rommelen. Er staat altijd wel iets op de agenda. 

De laatste weken gingen we ook weer verder met het naaiproject van mijn nichtje. De wikkelrok is nu af en gaat met haar mee in de vakantiekoffer. De andere twee kledingstukken, een blouse en broek bewaren we, met wederzijds goedvinden, voor na de vakantie. 

Maar deze vrijdag dus wat tijd voor mijzelf, eerst vanmorgen naar de kapper en vanmiddag toch maar even naar Gouda om wat noodzakelijke dingen te kopen voor Bailey. Zij gaat namelijk met ons mee op vakantie. We zijn al lekker aan het aftellen, dus die spulletjes moeten er wel komen. 

De afgelopen weken was ik dus volop in de weer met Bailey, onze kleine stuiterbal. Wát een energiebommetje is ons meisje. Intussen is ze 14 weken en het lijkt of ze ietsje rustiger wordt. In ieder geval zijn er sinds deze week meer momenten dat ze uit zichzelf even rustig gaat liggen, op de grond of bij mij op de bank. Ik vind het wel fijn. Niet meer van vermoeidheid in de bijtmodus schieten, maar gewoon erbij zijn en rusten. En het betekent ook dat ze zich goed ontwikkelt, het hoort er namelijk bij dat een pup leert om zelf zijn of haar rust te nemen. 

Intussen zie ik dat ik een beetje vaart moet gaan maken, het badwater koelt ook af, geen probleem, want met de warmte van de laatste tijd is het in huis ook steeds ‘behaaglijk’ warm. 

In ieder geval is het ook fijn om even te schrijven. Misschien zet het mijn ‘schrijfstem’ weer aan en pak ik het ritme van wekelijks schrijven weer op. We zullen zien.