Perfect choice

En dan lig ik op mijn ligbedje aan het strand op het Griekse eiland Samos. De vakantieweek waar ik maanden naar uitkeek, is alweer halverwege. Vandaag, merk ik, heb ik even wat ‘alleen-tijd’ nodig. Tijd om op een ligbedje wat te mijmeren. 

Ik hoor de golven op het strand slaan, naast me in de verte de stemmen van de andere mensen om me heen. Het zijn geluiden op de achtergrond, verstaan doe ik ze niet. 

‘Alleen-tijd’. Ik had tot ik het schreef niet door dat ik het nodig had. Deze week met zijn vieren, ik vind het heerlijk en speciaal om hier nu met mijn drie volwassen zoons te zijn. Tegelijkertijd is het ook heel intensief om zo op elkaars lip te zitten. 

Tenslotte zijn het niet meer de kleine kinderen van vroeger. Het zijn hele persoonlijkheden intussen, die zelf keuzes maken en meningen hebben. Ik geniet ervan ze om me heen te hebben. Maar ik merk ook dat we onderling weer aan elkaar moeten wennen. Thuis in Nederland zien deze drie elkaar niet zo vaak meer, ze leiden ieder hun eigen leven. En datzelfde geldt natuurlijk ook voor mij. Mijn leven met mijn lief, mijn werk, mantelzorgen voor mijn ouders, binnenkort weer een hondje. Ik ben erg graag op mijzelf en dat zie ik hier en daar ook terug bij mijn kinderen. 

Als moeder voel ik veel liefde en trots voor mijn zoons. Ik observeer en geniet ervan ze deze week om me heen te hebben. Dit, zo met elkaar een weekje weg zijn, dat is waarschijnlijk iets wat niet snel meer gaat gebeuren. Wat ook helemaal prima is hoor, maar het is ook reden voor mij om extra van iedere minuut te genieten. 

En nu even op mezelf, hier op het strand. 

Ik zat eerst aan het zwembad bij het hotel, om me heen geklets van gasten, in het zwembad een moeder met haar zoontje aan het zwemmen, het ventje liet luidruchtig blijken dat hij het naar zijn zin had. Ineens had ik behoefte aan wat meer rust. 

Dus ik pakte mijn tas, hing mijn badlaken over mijn schouder en ging aan de wandel. Tijdens het lopen luisterde ik naar Spotify, met muziek die me raakte. Ineens kwamen er tranen in mijn ogen, miste ik mijn lief, pfff… Mooi, de liefde, maar huilen, dat is nu niet iets waar ik zin in heb. Dus, oortjes maar weer uit en mijn focus op iets anders. Uiteindelijk heb ik ieder souvenirwinkeltje langs de strandweg bekeken en ben nu een sjaal in mooie groen en blauw tinten en een Grieks magneetje rijker. En ik eindigde dus hier op het strand waar de stemmen verder weg zijn, het kabbelen van de zee rustgevend klinkt en ik weer een beetje terugkom bij mezelf. 

Mijn zoons zijn nu met zijn drieën lunchen en sluiten zo aan. Helemaal prima, ik heb gisteren voor mijn doen best veel gegeten en gedronken én vanmorgen uitgebreid ontbeten. Ik heb weinig trek en red me wel even. 

De serveerster bracht net mijn drankje, een Limoncello Spritz. ‘Perfect choice’ zei ze, ik kan niet anders dan het met haar eens zijn.