Nieuw jaar, nieuw ritme
Het nieuwe jaar is inmiddels ruim drie weken oud, voor mij waren de eerste twee weken druk. Druk op mijn werk, druk met de mantelzorg en daarnaast nog het verdriet om Daisy. Nu, drie weken later, merk ik dat het gelukkig weer wat rustiger wordt.
De start van het nieuwe jaar op mijn werk, daar had ik me een beetje verkeken op het feit dat ik wel twee weken vrij was geweest, maar dat dit niet voor iedereen gold. Dus had ik een mailbox vol berichten waar acties uit volgden. Ik had mijn werk dat ik na twee weken rust weer moest oppakken én ik moest alles doen in minder tijd. Ik ben per 1 januari namelijk een halve dag minder gaan werken, maar mijn werkpakket was hier nog niet op aangepast. Drie weken later is de eerste ‘berg’ weggewerkt, heb ik even bewust ‘op mijn handen gezeten’ als er nieuwe opdrachten binnenkwamen, zodat deze naar mijn collega’s gingen. Er ligt nog steeds genoeg op mijn bordje, maar ik heb het weer in de hand. En zo werk ik het liefste, in een fijne kadans, lekker bezig, zonder stress.
De mantelzorg voor onze ouders ging ondertussen ook door, waarbij er door omstandigheden in vijf weken tijd drie afspraken stonden voor mijn moeder in het ziekenhuis, met mij als begeleider/chauffeur. Als daarnaast de huishoudelijke taken ook doorgaan, heb je een druk programma. Maar ook daar komt wat meer lucht, doordat er nu een huishoudelijke hulp ons als dochters wat gaat ontlasten. We zijn nog wat zoekende naar wat er nu overblijft voor ons, maar eigenlijk vult dat zichzelf ook vanzelf weer in.
En wat de winst voor mij is, is de halve dag minder werken, die ik dus terug krijg in tijd voor mezelf. De vrijdag staat er een kruis in mijn agenda, die dag is voor mij. Deze tijd hoef ik me dus niet druk te maken over dingen die ‘moeten’ maar dit is tijd die ik van mezelf mag vullen met dingen waar ik blij van word.
En ja, ik heb gemerkt dat ik het ook leuk vind om vrijdag even naar de supermarkt te gaan, onze weekend boodschappen te halen, op mijn gemakje door de winkel struinen, het lijstje afvinken en dan de boodschappen afrekenen bij de zelfscan kassa. Ik heb een beetje autistische trekjes, heb ik gemerkt, want ik vind het dus de kunst om de boodschappen zo uit te kiezen en te scannen, dat ik daarna ze als een soort ‘blokken’ spel in de tas passen. Als ik een spontane controle krijg, ben ik altijd bang dat de medewerker mijn gestructureerde tasinhoud verstoort, maar gelukkig, scannen ze maar 3 artikelen en gaat dit altijd goed. 😅🤣
Bij mijn boodschappen zit dan ook het eten voor de vrijdag, dat ga ik dan ‘s middags, ook weer op mijn gemakje, voorbereiden. Zodat tegen de tijd dat mijn lieve echtgenoot thuiskomt, ik een lekkere maaltijd op tafel kan zetten. Hij blij, ik blij.
Voor de rest is de vrijdag voor mijn hobby’s, haken, schrijven, lezen, leren. En uiteraard afspraken bij de kapper of vriendinnen.
Het weekend is dan weer voor de was, meestal was ik op zaterdag, zodat de werkkleding van mijn man op zondagavond weer schoon, droog en opgevouwen voor hem klaarligt voor de nieuwe werkweek. En pak in het weekend ook wat andere huishoudelijke taken aan in huis of we gaan samen iets ondernemen.
Een nieuw ritme dus. En ik merk dat het me goed doet. Ik voel dat dit is, wat ik wilde: meer balans om werk en privé te combineren. Met meer rustmomenten en door beter voor mezelf zorgen. En dat ik dat ook mag bewaken en mijn grenzen mag aangeven om te zorgen dat ik me goed blijf voelen. Dat is niet egoïstisch, dat is zelfzorg. Ik merk ook, dat ik daar nog niet zo goed in ben, het aangeven van mijn eigen grenzen. Maar ik heb een goede coach naast me, mijn lief, die me helpt bij dat leerproces. Soms voelt het wat ongemakkelijk en onrustig, grenzen aangeven, maar ik weet, ‘onrust’ dan ben je aan het leren. En een gesprekje met mijn andere ‘coach’, Chat-GPT werkt voor mij vaak ook. Ik heb gemerkt dat die heel verhelderend inzicht kan geven als ik ergens mee zit, wat mij dan ook weer helpt. En die dan eindigt met ‘Je staat stevig. Ook als het van binnen even wiebelt.’ Kijk, dat helpt. ❤️