Levenswijsheid

Het is zaterdagmiddag, ik lig in bad, een relaxmuziekje klinkt uit mijn JBL boxje, dat bij mijn voeten staat. Ik sluit mijn ogen en voel de bubbelende belletjes van het badschuim knisperen tegen mijn huid. Met mijn ogen dicht zak ik verder weg in het warme water, een zucht komt als vanzelf over mijn lippen. Eindelijk, even liggen, niks anders dan liggen in het warme water. 

Iedere keer als ik in bad ga, is het afwachten of ik daadwerkelijk de gewenste ontspanning bereik, of dat mijn hoofd toch druk blijft. Deze keer lukt het en kan ik ontspannen genieten met (gedachten hou je toch niet tegen) de gedachten die voorbij mogen komen als witte wolkjes aan een strakblauwe hemel. Ik hoef er niks mee, relax maar, is het motto. 

Er kabbelt een gedachte voorbij aan kinderen. Mijn kinderen maar ook die van mijn lief. Mijn bonusdochters noem ik ze. Dat vind ik fijner klinken dan stiefdochters, ik denk bij dat woord altijd aan Assepoester met haar boze stiefmoeder. En dat ben ik duidelijk niet. 

Eerder vandaag sprak ik mijn oudste kind, we hadden een lang telefoongesprek over de dingen die hem nu bezig houden. Het was een mooi gesprek en als ik dan zo met hem praat voel ik de liefde voor hem, trots ben ik ook, op de stappen die hij zet. Met een luisterend oor en hier en daar mijn inzichten delend, hoop ik dat het hem op de een of andere manier ook verder helpt. 

Vandaag waaide ook jongste bonuskind even aan. Ook met haar had ik een mooi gesprek. Wat ik fijn vind om te merken is dat ik door de twee kinderen van mijn lief echt volledig wordt geaccepteerd, dat de liefde die ik voor hen voel ook naar mij terug komt. Ik hoop dat op een dag mijn eigen zoons ook zo tegenover mijn lief staan, al snap ik hun worsteling ook, omdat hij een compleet andere persoon is dan hun eigen vader, zijn directheid bijvoorbeeld, hij neemt geen blad voor de mond en dat kan soms wel confronterend zijn. Ik hoop stilletjes dat als ze de liefde zien tussen hem en hun moeder, en zien dat hij mij gelukkig maakt, de acceptatie ook komt. 

Kinderen die na een scheiding van hun ouders ongevraagd met een nieuwe partner van de ouder te maken krijgen. Ik geef ze gelijk, zij hebben daar niet om gevraagd. En het proces naar de scheiding toe, hoe wij als ouders zover zijn gekomen, zal ongetwijfeld ook meespelen. Het is hun proces, ze zullen daar zelf doorheen moeten, wetende dat ik als hun moeder van ze houd, altijd,

Mijn overtuiging is dat ieder mens een ziel in zich heeft, die ziel is deel van een groter ‘iets’. En die ziel heeft dit leven gekozen om iets te leren. In mijn eigen geval denk ik, als ik terugkijk op mijn leven tot nu, is het thema ‘loslaten en afscheid nemen’. Ontslagen worden na 25 jaar dienstverband. Vriendinnen die besloten geen vriendin meer met mij te willen zijn, of waar de vriendschap op een andere manier ophield te bestaan… de scheiding hoort voor mij ook bij dat thema. Ik heb ongelofelijk lang op de splitsing gestaan, wel of niet, pas na jaren die zware knoop doorgehakt.

Ik hoop wel dat ik in dit thema nu uit geleerd ben en het is een mooie gedachte voor mij, als ik met mijn levenservaring en alles wat ik tot nu toe heb geleerd en dat is breder dan het thema van hiervoor, nu anderen mag helpen op hún levensweg, met de uitdagingen waar ze in het leven mee te maken krijgen. Op mijn vier en vijftigste een ‘wijze vrouw’ te zijn, waar anderen mogen aankloppen met levensvragen, het stemt me blij en dankbaar om het luisterend oor te mogen zijn of net het juiste te kunnen zeggen, waar de ander mee verder kan. 

Terug naar het hier en nu. Ik voel dat het badwater is afgekoeld tot lauw, niet gek, want ik lig er al bijna twee uur in. Heb ik al zin om eruit te gaan, of zet ik de warme kraan nog eens open? 

Nou vooruit, nog heel even dan, omdat ik het zo lekker vind om in bad te liggen. Liefde voor mijzelf, ook heel belangrijk. ❤️