Koffie to Go
Vandaag een blog die ik eerder heb geschreven, ik kwam hem weer tegen bij mijn herinneringen op facebook en vind het leuk om hem hier ook te delen. Ik schreef hem twee jaar terug, ik weet het nog goed, in de trein en bus op de terugweg naar huis. Van mijn werk naar mijn huis is het 1,5 uur enkele reis, om mijzelf wat af te leiden op de reis, schreef ik onderstaande tekst op mijn smartphone. Het is intussen alweer een jaar geleden dat ik voor het laatste met de trein reisde. Half maart vorig jaar brak het los met het Corona-virus en kregen we de boodschap ’thuis werken is de standaard voorlopig’. Persoonlijk vind ik het niet erg, het reizen per trein en bus… ik geloof dat ik dat wel een beetje gehad heb. Hoe het er straks, als er weer meer kan, uit gaat zien, qua verdeling thuis werken en op kantoor werken, we gaan het zien. Voorlopig vermaak ik me wel, thuis werkend.
Na gisteren leuk geslaagd te zijn voor een nieuw jack, besloot ik vanmorgen, gezien de weersomstandigheden, dit gelijk maar in te wijden. Het is een winddicht jack, met een waterafstotende coating. Ik stapte de deur uit en voelde de eerste druppels, dus zette gelijk mijn capuchon op. Met de handige stoppertjes aan de zijkant kon ik deze snel strakker zetten, zodat de wind geen vat meer had op de capuchon én mijn krullen eronder.
Omdat het al de hele week zulk slecht weer is (‘driet’-weer zeggen ze in de Achterhoek) reis ik ook al de hele week met de bus naar het station. Dat gaat goed, zolang de brug dicht blijft. Enfin, ik haalde de trein met gemak, moest zelfs langer wachten want… de trein had vertraging.
Maar het mag dan regenen, over het algemeen ga ik goedgehumeurd door het leven, onder het motto ’als de zon niet schijnt, wees dan zelf een zonnetje’. Met oordopjes in en een fijne afspeellijst van Spotify aan (ik ontdekte vanmorgen dat Spotify speciaal voor mij een speellijst maakte op basis van wat ik vaak luister, erg leuk!) onder het afdakje uit de wind, wachtte ik geduldig op de trein.
In de trein was er voldoende plek om te zitten en na een half uur kwamen we, mét vertraging dat wel, aan in Utrecht. Daar liep ik op mijn gemakje naar het perron waar de sprinter naar station Vaartsche Rijn zou vertrekken. Mijn gebruikelijke aansluiting had ik natuurlijk niet gehaald, maar niet getreurd, in de tien minuten wachttijd tot de volgende sprinter kon ik mooi een koffie verkeerd bestellen bij de Kiosk op perron 21. Dat vind ik trouwens ook zoiets moois, zo’n Kiosk óp het perron. Een ieniemienie winkeltje aan het eind van het perron waar een vriendelijke dame de lekkerste koffies bereid met een echte koffiemachine en daarnaast verkoopt ze heel veel snacks, warm én koud als service voor de reizigers.
Ik heb genoten van mijn warme koffie en net toen ik het laatste slokje nam, kwam mijn trein het station op rijden. Een kleine tien minuten later liep ik ons kantoor binnen.